سال به سال، دریغ از پارسال:چه خبر از وعدههای بهزیستی؟

اگر امروز وقتی از خانه بیرون زدیم و یا زمانی که قصد برگشت به منزل داشتیم، کمی دقیق تر به دور و اطرافمان نگاه کرده و سعی کنیم محدودیت های رفت و آمد افراد دارای معلولیت ـ چه آنهایی که محدودیت های حرکتی دارند و چه کسانی که از حواسی مانند بینایی و شنوایی مواجهند محروم و... ـ را درک کنیم، قطعا بهترین روز جهانی معلولان در کشورمان رقم خواهد خورد.

به گزارش «تابناک»، اگر پای درد دل افراد دارای معلولیت بنشینیم ، لابه لای گلایه هایی که از مقرری اندک، دریافت نکردن حمایت مناسب، اجرا نشدن قوانین و موارد بسیارِ دیگر مطرح می کنند، گلایه از کم کاری نهادی که متولی «حمایت و توانبخشی» ایشان است، بیش از هر چیز برجسته به نظر می رسد؛ گلایه از سازمان بهزیستی یا همان مهمترین نهاد حمایتی دولتی که سال ها پیش، از ادغام سازمان های خیریه و حمایتی فعال در این بخش شکل گرفته و مأموریت هایی مشخص یافته اما کمتر موفقیتی به دست آورده است.

کافی است، مأموریت های تعریف شده برای این سازمانرا فهرست وار بخوانیم تا دریابیم که از حمایت و توانبخشی معلولان، سالمندان، زنان خودسرپرست، کودکان کار، ایتام، دختران پناهجو (فراری)، بیماران، معتادان و ... گرفته تا پیشگیری از آسیب های اجتماعی و معلولیت های مختلف و سرانجام، ارائه آموزش های گوناگون، مثبت ارزیابی نشدن عملکرد بهزیستی در ادوار گوناگون، جایی از ابهام نگذارد.حالی است که اگر منصفانه به ماجرا بنگریم، حتما عوامل بسیاری در رسیدن بهزیستی به جایگاه امروز موثر بوده و نمی توان تمامی مشکلات عملکرد ادوار این نهاد را در مدیریت کنونی این مجموعه خلاصه کرد؛ همان گونه که نمی توان موفقیت های رقم خورده در این سازمان را هم تنها متعلق به این افراد دانست.

این در حالی است که اگر از عملکرد مدیران این مجموعه نیز به سادگی بگذریم، باز حق مطلب ادا نخواهد شد، چراکه مگر می توان هر روزه با گدایان خیابانی، کارتن خواب ها، معتادان، مبتلایان به بیماری هایی مانند ایدز، کودکان ریز و درشت دنیای کار، افزایش آمار طلاق و بسیاری دیگر از موارد مرتبط با مأموریت های از پیش تعریف شده این سازمان سر و کار داشت و وعده های مسئولان برای رفع آنها را به یاد آورد و در آخر این گونه نتیجه گرفت که همه امور به روال است و جای نگرانی ندارد؟

مگر می شود از یاد برد که سال گذشته در چنین روزی، رئیس این نهاد عریض و طویل پس از هشت سال از تصویب و ابلاغ «قانون جامع حمایت از حقوق معلولان»، دلایل اجرا نشدنش را ایرادات قانون خواند و خبر داد که بازنگری این قانون جامع در دستور کار نهاد متبوعشان قرار دارد، ولی اکنون که یک سال از آن روز می گذرد، نه خبری از بازنگری شده و نه اتفاق مشابه دیگری رخ داده است.

مگر می شود صف مشکلات ریز و درشتی را که توقع می رود بهزیستی تلاشی برای رفع شان انجام دهد، دید و از کنار موضع منفعلانه سازمان بهزیستی در قبالشان گذشت؟ چطور باید کودکان کار را در سطح شهرها دید، اطلاع داشت که قانون استخدام سه درصد معلولان در دستگاه های دولتی بر زمین مانده، از مقرری بسیار بسیار ناچیز مستمری بگیران شنید، سکوت کر کننده سازمان در قبال اعمال نشدن قوانین ارتقای ایمنی خودروها را که معلولیت زاست، دید و از هیچ کدام از این موارد، کم کاری سازمان بهزیستی را نتیجه نگرفت؟

این در حالی است که اگر سری به پایگاه اطلاع رسانی بهزیستی کل کشوربزنیم، درخواهیم یافت که به رغم وجود این همه نقصان و کمبود، رئیس سازمان وعده هایی مانند افزایش 20 درصدی یارانه مراکز نگهداری معلولان را داده و با اطمینانی مثال زدنی، از «تحقق بخش عمده اهداف بهزیستی در دولت تدبیر و امید» در راستای اهداف پیش بینی شده برنامه صد روزه دولت خبر می دهد ولی به یاد نمی آورد که سال گذشته در چنین روزی چه وعده هایی داده بود.

جالب اینجاست که گویا کسی هم به یاد نمی آورد همین مقام مسئول پارسال راه اندازی فروشگاه های زنجیره ای فروش محصولات معلولان را وعده داده بود که قرار بود کار نوینی در راستای توانمندسازی معلولان باشد؛ مقام دیگری از حذف یک ماده از قانون جامع خبر داده بود که قرار بود بحث کمبود و نداشتن اعتبارات برای استخدام معلولان را مرتفع کرده و پیرو آن وعده داده بود که تلاش می کنند تا قانون استخدامی معلولان از سه درصد به پنج درصد ارتقا بیابد؛ یکی هم راهکاری برای ایجاد 26 هزار شغل ارائه کرده بود و هر کسی به زعم خود تلاش داشت تا بهترین دورنمای ممکن را برای خانواده بزرگ تحت حمایت بزرگترین نهاد حمایتی دولتی کشور ترسیم کند.

اینجاست که آنچه نقدا می توان از ارائه وعده های مختلف و پیگیری نکردن شان نتیجه گرفت، دور ماندن عملکرد سازمان بهزیستی از دید نهادهای نظارتی است که اگر غیر از این بود، قطعا پایش میزان تحقق وعده های ارائه شده توسط مسئولان این سازمان در یک سال اخیر برای رسیدن به ضرورت ایجاد تغییرات گسترده در مقوله حمایت از شهروندان احساس شده و بهزیستی در مسیری قرار می گرفت که بتواند بهترین پناه مددجویان باشد نه سازمانی عریض و طویل که ظاهرا نیازمند مددرسانی است!

مطالب فوق برگرفته از سايت  تابناك، با كد مطلب 361836 مورخ 1392.9.12 مي باشد.

آدرس سايت اخذ اطلاعات: http://www.tabnak.ir .

نظر وبلاگ در خصوص مطالب فوق(وبلاگ قصد توهين يا هجمه بر هيچ فرد ، گروه و يا سازماني را نداشته و حق سازمان بهزيستي و هر ذي نفع ديگري براي ارسال جوابيه و ارايه هرگونه توضيح مستند با در نظر گيري قوانين و رعايت اصول اخلاقي محفوظ است):

 

آن چه كه از خوندن اين مقاله نظر ما را جلب كرد، تعداد + 5000 بازديد كننده اين مقاله در سايت تابناك بود. يكي از مديران سابق سازمان بهزيستي هميشه از فرار به جلوي اين سازمان گله مند بود. عين جملاتش يادم نيست، اما خيلي مستدل مي گفت اگه قصد داريد ببينيد توي اين سازمان چه خبره، تنها يكي كار كنيد . بريد خبرهاي رسانه اي شده از سازمان توي دو سه سال اخير رو بخونيد و بعد بررسي كنيد ببينيد نتجه اش توي سال بعد چي شد. سه روز اول صرف خوندن خبرها مي شه و روز چهارم در عرض يك نيم روز مي فهميد كه توي سازمان چه خبره. خيلي دوست داريم يكي اين كار رو بكنه . شايد موقعيت اجازه بده و اول خودمون پيش قدم بشيم. يا علي