کودکان کار در برزخ انکار و تأیید

کودکان کار سال های سال است که دیده نمی شوند.کافی است به این سؤال پاسخ داده شود تا این نکته تلخ مشخص شود. زورگیر های امروز چه کسانی هستند؟ «اکبر رجبی» مدیر انجمن طلوع بی نشان ها در گفت وگو با روزنامه ایران پاسخ تلخی برای این سؤال دارد. او از کارتن خواب هایی سخن به میان می آورد که الان بین 30 تا 40 سال سن دارند و از 14-13 سالگی کار کرده اند، یعنی 25 سال پیش. در حرف های رجبی یک نکته هشدار دهنده وجود دارد. «فاطمه آلیا» می گوید که ما به صورت رسمی کودک کار نداریم، رجبی اما به ما یادآوری می کند که کارتن خواب های امروز، کودکان کار دیروز بودند که دیده نشدند؛ کارتن خواب هایی که در کنج پله های بی عبور عابرپیاده خزیده اند، بزرگ شده اند، کشته اند و حتی کشته شده اند. «محمد بیجه» تنها یکی از این کودکان بود. بیجه در کوره پزخانه کار می کرد. او جان29 کودک، زن و مرد را گرفت و در نهایت اعدام شد. او متولد 1361 بود.

* مدرس به همت

بچه هایی که بسیاری از آن ها شناسنامه ندارند. رجبی می گوید: «کودکان کاری وجود دارد که مادرشان با یک مهاجر افغانی ازدواج کرده، پدر به افغانستان برگشته و الان بچه نمی داند ایرانی است یا افغانی.» کودکانی که پدرشان در زندان است و خود هم شناسنامه ندارند. وقتی شناسنامه نداری، هویتی نداری که بخواهی به حساب بیایی لابد. کودکانی که براساس آمار های سال 91 مدیر کل دفتر آسیب های اجتماعی سازمان بهزیستی، 20 هزار کودک برآورد شده اند؛ آماری که ضرغام صادقی نماینده شیراز در بهارستان در گفت وگو با فارس تعداد آن ها را 30 هزار نفر می داند. پیش بینی فعالان حوزه کودک هم تعداد این کودکان را به 100 هزار نفر می رساند. این آمار متعلق به کودکان بی شناسنامه است و بدون شک این معنا را متواتر نمی سازد که تمام کودکان کار وخیابان بی شناسنامه اند، بلکه هشدار می دهد که تعداد این کودکان بیشتر از این اعداد است.

آینده ای بی تصویر که آینده دیگران را هم در هاله ای از ابهام می برد . منتقدان حرف های این نمایندگان می گویند اگر ما این کودکان را ندید بگیریم، آن ها بزرگ نمی شوند؟ آیا شاهد خفت گیری آن ها در کوچه پس کوچه های زندگی نخواهیم بود؟ آیا بی توجهی به آن ها باعث نخواهد شد تا در آینده گریبانگیر جامعه شوند؟ رجبی باز هم آدرس می دهد، البته لازم نیست یادآوری کند که مترو یکی از پاتوق های کودکان کار و خیابان است. در بازار بزرگ شهر هم می توان تعداد زیادی از کودکانی که آینده شان را به حراج می گذارند، دید. اگر حوصله کنید اطراف تهران پر از گاراژهای تفکیک زباله است که بچه های 17-16 ساله در آن در حال تفکیک زباله هستند.

این پکیج توسط 20 تا 30 ماشین بین مردم تقسیم شد اما کم آوردیم و نتوانستیم به همه کارتن خواب ها کمک کنیم.» او می پرسد تازه مگر 30 تا ماشین چند خیابان تهران را می تواند چرخ بزند؟ او اعتقاد دارد که کسی از تعداد واقعی کارتن خواب ها خبر ندارد؛ کارتن خواب هایی که با کودکان کار و خیابان فرق دارند. حداقل کودکان کار شب ها را در خانه می گذرانند.

آمارهای حسین زارع صفت، مدیرعامل سازمان رفاه، خدمات و مشارکت های اجتماعی شهرداری از افزایش 15 درصدی کودکان کار در سال 91 خبر داده است، کودکانی بین ساله. «رضا جهانگیری فرد» معاون خدمات اجتماعی سازمان رفاه و مشارکت های اجتماعی شهرداری تهران در مهرماه سال جاری از شناسایی دو هزار و آلیا در جای دیگری هم می گوید :

این پدیده در کشور ما بسیار محدود و مقطعی است. برای نمونه در برخی از روستا ها کودکان در تابستان که به مدرسه نمی روند به والدین خود درکشاورزی کمک می کنند که نمی توان از این مسأله به عنوان کودک کار اسم برد. مینو محرز، مدیر مرکز تحقیقات ایدز کشور اما نکته دیگری را یادآوری می کند. این مرکز آزمایش ایدز و هپاتیت را روی هزار کودک کار تهران انجام داده و نتایج این آزمایش بسیار تکان دهنده بود، هپاتیت سلامتی آن ها را تهدید می کرد و بسیاری از آن ها اعتیاد هم داشته اند.

جعفر دانش پرور، مسئول جمعیت دانشجویی امام علی کرمانشاه در گفت وگو با روزنامه ایران مسأله دیگری را یادآوری می کند. کرمانشاه هم مثل همه شهرهای ایران کودک کار دارد. به گفته او سر هرچهارراه و هر تقاطع کرمانشاه همیشه چند کودک هستند که دستفروشی می کنند. کرمانشاه همچنین مناطق محرومی هم دارد که باز هم کودکان در آن در حال انجام کار ضایعات هستند. صبح این مناطق همیشه با کودکان فرغون به دستی شروع می شود که دنبال ضایعات فلزی یا پلاستیکی می گردند. یکی از محله ها، شهرک «جعفرآباد» است. او آدرس دیگری هم برای کار کودکان این شهر غربی کشور می دهد؛ سکونتگاه غیر رسمی. او فرهنگ کار کودکان در کرمانشاه را یک رسم کهنه می داند و خانواده ها را بین دو گروه تقسیم می کند.

سؤال آخر

روزنامه ایران مورخ 11.1392 مي باشد.

نظر وبلاگ در خصوص مطالب فوق(وبلاگ حاضر تابع قوانین رسمی کشور و معتقد به رعایت اخلاق حرفه ای بوده و قصد توهين يا هجمه بر هيچ فرد ، گروه و يا سازماني را نداشته و حق سازمان بهزيستي و هر ذي نفع حقیقی و حقوقی ديگري براي ارسال جوابيه و ارايه هرگونه توضيح مستند با در نظر گيري قوانين و رعايت اصول اخلاقي محفوظ است . انتخاب و تشریح اخبار خاص نیز در راستای اصلاح انحرافات ، کج روی ها، کاستی های احتمالی و موارد همانند صورت پذیرفته و توسعه و تقویت حوزه بهزیستی و خدمات رسانی و خدمات گیری حرفه ای ، مد نظر دست اندرکاران وبلاگ می باشد ):  

عزیزان مجلس،ضمن تشکر از تمامی زحماتتان به عرض می رسانیم که در برخی موارد شاهد رفتارها و گفتارهایی توسط برخی از همکارانتان در مجلس هستیم که درد را تازه می کند و بعضا اثرات معکوس می گذارد. در برخی مواقع شاهدیم که بعضی از نمایندگان محترم، بنام حرف تخصصی یا اقدام اساسی در حوزه های حمایتی و اجتماعی، اقدام به ملاحظه کاری ها ، جهت گیری ها و یا ارایه نظرات کارشناسی نادرست می کنند. فعلی که بسترساز برنامه گریزی و نظارت ناپذیری برخی دیگر از افراد می شود. ما بارها و بارها هشدار داده ایم، فریاد کارشناسی کشیده ایم ، شرط بلاغ را گفته ایم و ... ، اما بعضی از عزیزان کمترین توجهی نکرده اند و رفتارهای موصوف ادامه داشته و دارد . خود دانید و این عرصه ، شما پادرمیانی کنید.

وزارت و صدرات هم می گذرد. حداکثر چهار سال . شاید چند زمانی بالاتر و پایین تر. اما عملکرد شما یک عمر و نسل به نسل می ماند. به داستان زیر توجه بفرمایید. موقع انتخابات که می شود، برخی از نامزدها را دوره می کنند و مدام می گویند، تو خوبی ، تو ماهی ، فدایتان بشویم جمعیا الهی و ... . نامزد داستان ما هم فکر می کند که همه جا آرومه و ... . اما صندوق و امان از واقعیت شمارش صندوق که نظر مردم را به رو می آورد و نامزدها را از خواب می پراند(سندروم موفقیت در انتخابات). اما شما به حمد خدا دارای علم و تجربه و سابقه سیاست گذاری در سطوح ملی هستید، بعید می دانیم که فریفته به به ها و چه چه ها شوید . آقای دکتر مشکل آشکار وجود دارد، کار با تخصیص و تزریق صرف بودجه حل نمی شود. کار دست اهلش نیست. لطفا اقدام کنید .  یا علی

بهزیستی و دولت تدبیر و امید...